آد كه به قلم شخصى به نام محمد شفيع بن حيدر على حسينى سبزوارى به تاريخ ربيع الثانيى 1072 كتابت شده است و از آغاز سورهء زمر ( 39 ) تا پايان قرآن ، يعنى حدودا ربع آخر تفسير را شامل مىشود . 4 . نسخهء شمارهء 9999 متعلق به كتابخانهء كاخ گلستان به خط ابن ملا محمد نبى تونى با تاريخ چهاردهء صفر 1075 هجرى ، شامل مجلدات 11 تا 20 ، يعنى نيمهء دوم تفسير . از اين دستنويس كه در تاريخ 1241 وقف گرديده با رمز كا ياد كرده ايم . 5 . نسخهء شمارهء 166 كتابخانهء مسجد گوهرشاد مشهد با رمز گا . اين نسخه با خط نستعليق تحرير يافته و از ابتداى سورهء زمر ( 39 ) تا پايان قرآن ، يعنى چند برگ از جلد شانزده ومجلدات هفده تا بيست را شامل مىشود كه در قرن 11 يا 12 ه نوشته شده است . واقف اين نسخه ، شخصى است به نام حاجى سيد سعيد . آشنايى با نسخهء اساس وپاره اى ويژگيهاى آن از بين نسخه هاى ياد شده ، نسخهء 1338 كتابخانهء مركزى آستان قدس رضوى به دليل قدمت واستحكام از اعتبار ويژه اى برخودار است . به همين جهت پس از مقايسه و اطمينان از اصالت متن ، آن را به عنوان نسخهء اساس استنساخ كرديم . اين دستنويس با تاريخ 557 هجرى ، از نظر قدمت پس از نسخهء شمارهء 1336 ( 556 ه ) كهنترين ومضبوط ترين نسخه هاى شناخته شدهء تفسير ابو الفتوح محسوب مىشود . اين نسخه ، فقد جلد بيستم تفسير را شامل مىشود كه به خط نسخ نفيس ، 19 سطرى كتابت شده است و با توجه به قدمت تاريخى آن تقريبا از بسيارى سهو وخطاهاى معمولى در نسخه هاى متأخر عارى است و به ما تا حد زيادى اطمينان مىدهد كه به ضبطهاى آن اعتماد كنيم . برخى ويژگيهاى اين نسخه به شرح زير است :